nicaragua from a different point of view

In Nicaragua, voor de tweede keer, maar dan op een heel andere manier beleefd.
Ten eerste met Myrthe, waar het zo vertrouwd mee is. Lachen, gieren en brullen, flauwe grappen van 7 jaar geleden tot en met de verse Spaans-Nederlandse.

Ten tweede niet met Raleigh, maar als backpacker. Niet in het kleine dorpje Miraflor, zo puur en echt als het maar kan. Maar het is weer een nieuwe beleving van een land. Eerst in San Juan del Sur, een dagje surfen, op een totaal ander strand, en verdomd moeilijke golven. Bij gebrek aan een beetje ' cultuur ' (alleen maar Amerikanen en backpackers....) doorgereisd naar Granada. Wat een stad! Bruisend, met overal straatmarktjes (goh, het is hier altijd koninginnedag!) de verste groentes en fruit die je kunt krijgen.

Tegelijkertijd zien we ook een ander gezicht van de stad. Vuil op straat, graatmagere honden, bedelaars, invalides. Of de contrasten. Autos en paard en wagens, sloppenhuizen gemaakt van hout en golfplaat en aan de andere kant van de straat een mooi beschilderd stenen huis, de markt en de mega super markt.

Maar ook dat is part of the deal en maakt de stad er niet minder mooi op. Overal vinden we ' taartjes op straat'; de cathedralen van granada. Helaas kan ik even geen foto s uploaden maar waarschijnlijk is het bij Google het eerste wat je ziet.

Gisteren naar een meer (laguna de apollo) geweest en daar een nachtje geslapen.

Het is maar wat raar dat het in Nederland op het moment zo mooi is: vrieskou en sneeuw. Ik kan me er niets bij voorstellen en al helemaal niet dat ik daar straks ook weer ben.

Morgen richting Leon, schijnt ook al zo een mooie stad te zijn. Thuis zijn ze al een beetje aan het aftellen en af en toe krijg ik ook een beetje de kriebels maar het is hier te leuk om er niet van te genieten.

Dag Nederland, geniet van de mooie sneeuw en ijs en alsjeblieft laat het niet prut zijn als ik terug kom, haha.

Lisa

back in costa rica!

Wat voelt het overweldigend warm en vertrouwd om na een maand weer bekende gezichten te zien. Dat was de 30 urige reis ZEKER waard. Het is een gevoel dat ik niet gauw zal vergeten.

Inmiddels in Montezuma, aan het strand, in Costa Rica, samen met Myrthe (EINDELIJK!)

Het is gek hoe snel de tijd door mijn vingers glipt. Nog maar minder dan 3 weken en we zitten weer thuis. Maar, daar ga ik nog even niet aan denken! Eerst surfen vandaag, morgen wat verder omhoog langs de kust en wie weet nog een weekje in Nicaragua.

thuisfront: geniet nog even van de rust en stilte daar in purmerend. Voor je het weet ben ik er weer en denken jullie, was ze nog maar lekker rustig aan de andere kant van de wereld, haha!

Liefs,

Lisa

Sierra Nevada de Cocuy

Met een verschil in temperatuur van 30 graden Celcius kwam ik, een week geleden, na een lange reis aan in Guican, een klein dorpje aan de voet van het National Parc ´sierra nevada de Cocuy´

Een gokje was het. Verliefd op de fotos, geen idee of het de moeite waard was, of Rodrigo, organisator van de trek, zo aardig was als aan de telefoon en via de mail...

Maar weet je wat, ik ging het gewoon doen. En daar kwam ik aan. Geen bereik met mijn Colombiaans simkaartje, dus na wat gevraag de telefoon van de buschauffeur gebruikt en daar kwam Rodrigo om me op te vangen. Snel naar het hotelletje, ontbeten, gedoucht en nog even 2 uurtjes liggen slapen. De volgende dag kwamen Guillaume, een Zwitser en Veronika, uit Rusland en de gids, Gilberto (aka muestro Gil) ook aan. Van het een op het andere moment bevond ik me in een groep met verschillende leeftijden, culturen en talen.

Bepakt met warme kleding, muts, handschoenen (het leek nederland wel!) zijn we de 16e vertrokken. Klimmen van zo een 3000 meter hoogte naar 3800 meter. De enige dag met weides, gras en warme lucht. De dagen daarna werd het alleen nog maar hoger en indrukwekkender. Door hagel en sneeuw, ingepakt zodat alleen je ogen nog vrij hebt. 3e dag was ongelooflijk, ik kan het me bijna niet meer herinneren. De high pass van 4800 meter. voetje voor voetje, dit maal met backpack op de rug (paarden kunnen dit stuk niet lopen...) Stuk over een gletsjes, klimmen en vooral niet uitglijden... Na een stijl stuk omhoog volgt altijd een heel stijl stuk naar beneden. Slippend op de kleine steentjes naar beneden, om aan te komen bij het allermooiste meer dat ik ooit heb gezien.

Helaas blijft het bij woorden. Mijn camera doet gek en wil geen fotos aan de computer afstaan. Of als je het heel graag wil zien, het meer waar ik het over heb, heet Laguna de la Plaza.

Het was een shock om weer terug te zijn. Na zo ver weg te zijn van de bewoonde wereld. Na een nachtje bijkomen de bus naar Bogota genomen, waar ik nu ben. Pff, flats zoals Purmerend! Woonwijken zoals de weidevenne. Dat was pas echt schrikken. Gelukkig is dit hostel in het oude gedeelte van de stad. Ik ga even kijken wat ik vandaag ga doen. Waarschijnlijk beetje niksen, rondneuzen en dan morgen met het vliegtuig terug naar Centraal Amerika!

Ik ga nog wat meer zien in Costa Rica en nicaragua, samen met Myrthe (hehe, dat duurde een tijdje...) Heel veel liefs, en hopelijk lukt het me ook nog wat fotos up te loaden!

laatste halve dag 2011!

lieve allemaal,

Dit keer vanuit het mooie cartagena in Colombia!
Het was een lange reis vanaf Costa Rica naar een klein kustplaatsje in Panama, portobelo. Maar na wat rondvragen, toevallig in hetzelfde restaurant eten als een paar roodverbrande en vrolijke polen, zijn we de 23e vertrokken met 5 jonge meiden op een zeilboot naar colombia via de san blas eilanden.

De eerste dag op de boot natuurlijk meteen ongelooflijk verbrand, wij nederlanders zijn toch niet echt gewend aan de zon hier. De restvan de dagen met factor 50 gesmeerd...

Kerst gevierd op een tropisch klein eilandje, helder blauw water en palmbomen.

Alleen de geur van de échte kerstboom op een van de bewoonde eilanden (vraag me niet hoe die daar komt) deed me denken aan fenffe, aan kerst en aan nederland.

De 28e aangekomen in het bruisende, jonge en mooie Cartagena. De afgelopen dagen genoten van cocktails, feestjes, uitslapen en vooral vaste grond onder je voeten.

Morgen reis ik door naar Santa Marta en taganga met Eefke en Martina, twee leuke meiden uit Venloooo. Haha, we zijn de hele dag melig om het prachtige purmerendse plat en limburgse dialect. Ik blijf komende tijd nog in colombia, there´s a world to explore!!

Een grote dikke kus

Lisa

one more day

Lieve allemaal,

Morgen is Raleigh afgelopen. Wat voelt dat ongelooflijk gek!
Het voelt alsof ik komende twee maanden door kan reizen met een dik pak vol vrienden, kennis, ervaringen en emoties in mijn tas. Het zal verdrietig worden morgenochtend vroeg. Mensen waarvan ik ben gaan houden uit Nieuw zeeland, hong kong, costa rica, nicaragua, engeland en ga zo nog maar even door, ik weet niet of ik ze ooit weer zal zien.

Ik vind het moeilijk te verwoorden hoe veel Raleigh doet, op persoonlijk vlak, maar ook met al haar projecten. Ik heb mensen zien veranderen om me heen. Verlegen, onzeker in het begin, en nu vol positieve energie en kracht. Miroflor eerst zonderen nu met community centre, Attrape zonder en met water, schildpadjes veilig in zee, national parks met nieuwe plannen.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de steun die ik kreeg, waardoor ik dit heb kunnen meemaken, voor alle lieve reacties op dit blog. ik zal nog wat fotos uploaden en ik beloof mijn verhalen zo lang mogelijk bij me te dragen om ze te delen als ik weer terug ben in Nederland.

Heel heel veel liefs,

Lisa

In the jungle, the mighty jungle...

Lief lief thuisfront,

De tijd vliegt voorbij, gisteren precies 2 maanden van huis.
Afgelopen 3 weken verbleef ik met Xray 3 in de mighty jungle van Costa Rica.
De eerste dagen bouwden we een jungle camp, met keuken, relaxing area, basheabeds, hammocks en gratis douche in de vorm van een mooie rivier.

Elke ochtend werkten we aan een tranch, ontworpen door een vrijwilliger van Raleigh, om een waterpijp aan te leggen van 800 meter. De rangers, gepassioneerde gekke costa ricanen, hebben het plan om een tweede rangerhut aan te leggen om uiteindelijk het park toegankelijk te maken voor mensen met een handicap. Klinkt als een toren van werk, maar gelukkig kan het toch, samen met Raleigh. 25 jaar geleden was de helft van dit prachtige regenwoud boerderijen en velden voor koeien. Door tourisme en de overheid was er geld om bomen te herplanten en het regenwoud te beschermen.

Dus we gingen aan de slag met mattocks, pickhaxes, en scheppen. 's middags tijd om te wassen en te chillen en dan de volgende ochtend weer om 5 uur op om aan het werk te gaan.

Ik heb het er fantastisch gehad. Het gevoel een stukje van de natuur te zijn voor 3 weken was onbeschrijvelijk.

Inmiddels ben ik weer terug in Turrialba en vertrek ik zaterdag voor de laatste phase. 19 dagen trekken door Costa Rica, vulkanen beklimmen en zweten, om te eindigen op een prachtig strand. Ik heb er zin in. Kom maar op.

Heel heel veel liefs en, ik wacht nog op bevestiging, waarschijnlijk tot 17 februari....?!

Lisa

get out there

Lieve allemaal,

kort maar krachtig vanuit internetcafetje in Turrialba.
Ik wil jullie even zeggen wat voor een prachtige organisatie Raleigh is.

De afgelopen dagen veel introducties en voorlichtingen gehad, vandaag alles ingepakt en klaargemaakt voor morgen. We hebben ontbijt om 5 uur in de ochtend en vertrekken dan allemaal naar phase 1. Ik zal eerst twee dagen reizen, per bus, om aan te komen in Nicaragua.

Inspirerende mensen, hechte groep, nieuwe gezichten en verhalen, nieuwe geuren, alweer!

Heel heel veel liefs en tot waarschijnlijk over 3 weken.

Lisa

Raleigh is almost there...

Lieve allemaal,

Dit zal waarschijnlijk een van de laatste keren zijn komende maand dat ik online ben. Komend weekend ga ik naar Puerto Viejo, een heel vervelend en lelijk oord aan de caribische kust. Maar niet heus. Daarna gaat Raleigh toch echt beginnen!

Ik heb er super veel zin in en ik ben al langs geweest bij Field Base. Nu zijn er een tiende van het uiteindelijk aantal mensen daar. Straks met een groep van 100!

Raleigh houdt per groep een blog bij. Dit kan je vinden op
http://www.raleighinternational.org/expedition-blogs

Waarschijnlijk plaatsen ze, zodra de groepen bekend zijn, de namen op het blog om te zien in welke groep ik zit. Je kan berichten achterlaten en eens in de zoveel tijd komt er iemand langs de projecten om de geschreven berichten af te leveren. Dus jullie kunnen je lol op;)

Morgen ga ik in de spaanse les koken, dus dat wordt leuk. Slaap lekker allemaal en tot gauw,

Lisa