Met een verschil in temperatuur van 30 graden Celcius kwam ik, een week geleden, na een lange reis aan in Guican, een klein dorpje aan de voet van het National Parc ´sierra nevada de Cocuy´

Een gokje was het. Verliefd op de fotos, geen idee of het de moeite waard was, of Rodrigo, organisator van de trek, zo aardig was als aan de telefoon en via de mail...

Maar weet je wat, ik ging het gewoon doen. En daar kwam ik aan. Geen bereik met mijn Colombiaans simkaartje, dus na wat gevraag de telefoon van de buschauffeur gebruikt en daar kwam Rodrigo om me op te vangen. Snel naar het hotelletje, ontbeten, gedoucht en nog even 2 uurtjes liggen slapen. De volgende dag kwamen Guillaume, een Zwitser en Veronika, uit Rusland en de gids, Gilberto (aka muestro Gil) ook aan. Van het een op het andere moment bevond ik me in een groep met verschillende leeftijden, culturen en talen.

Bepakt met warme kleding, muts, handschoenen (het leek nederland wel!) zijn we de 16e vertrokken. Klimmen van zo een 3000 meter hoogte naar 3800 meter. De enige dag met weides, gras en warme lucht. De dagen daarna werd het alleen nog maar hoger en indrukwekkender. Door hagel en sneeuw, ingepakt zodat alleen je ogen nog vrij hebt. 3e dag was ongelooflijk, ik kan het me bijna niet meer herinneren. De high pass van 4800 meter. voetje voor voetje, dit maal met backpack op de rug (paarden kunnen dit stuk niet lopen...) Stuk over een gletsjes, klimmen en vooral niet uitglijden... Na een stijl stuk omhoog volgt altijd een heel stijl stuk naar beneden. Slippend op de kleine steentjes naar beneden, om aan te komen bij het allermooiste meer dat ik ooit heb gezien.

Helaas blijft het bij woorden. Mijn camera doet gek en wil geen fotos aan de computer afstaan. Of als je het heel graag wil zien, het meer waar ik het over heb, heet Laguna de la Plaza.

Het was een shock om weer terug te zijn. Na zo ver weg te zijn van de bewoonde wereld. Na een nachtje bijkomen de bus naar Bogota genomen, waar ik nu ben. Pff, flats zoals Purmerend! Woonwijken zoals de weidevenne. Dat was pas echt schrikken. Gelukkig is dit hostel in het oude gedeelte van de stad. Ik ga even kijken wat ik vandaag ga doen. Waarschijnlijk beetje niksen, rondneuzen en dan morgen met het vliegtuig terug naar Centraal Amerika!

Ik ga nog wat meer zien in Costa Rica en nicaragua, samen met Myrthe (hehe, dat duurde een tijdje...) Heel veel liefs, en hopelijk lukt het me ook nog wat fotos up te loaden!